Coromandel Peninsula

Hallo iedereen!

Gezien het internet vrij beperkt is waar we nu zijn, zal ik niet over Hawaii vertellen, maar verder over Nieuw Zeeland. Hawaii was heel mooi en warm, maar een paar van de dingen die we gezien en gedaan hebben, had ik vorige keer al met Stijn gezien, en daar heb ik vorig jaar al eens over geschreven.

Terug in Nieuw Zeeland dus. Vooraleer op zoek te gaan naar werk en een nieuwe plaats om te wonen, zijn we eerst nog een weekje op congé gegaan naar het Coromandel Peninsula, mijn favoriete streek in Nieuw Zeeland tot nu toe.

Voor het gemak hierboven een kaart van het Noordeiland om te tonen waar het Coromandel Peninsula ligt. Het is een dunbevolkt schiereiland met slechts 5 dorpen die meer dan 1000 inwoners tellen. De oostkust is blijkbaar zeer populair rond de kerstperiode (dat is hier de zomer, ter herinnering), en de westkust is blijkbaar eerder populair voor “mensen met een alternatieve levensstijl”. Geen idee wat ik mij daarbij moet voorstellen, maar beide kanten zijn bijzonder mooi. In het midden zijn de 2 kusten gescheiden door bergen en bossen, maar het is nergens meer dan 40 km breed. Wij hebben een week in Coromandel Town verbleven, een stadje met een bevolking van 1500 mensen en met heel vriendelijke hosteleigenaars.

We hadden redelijk wat hikes gedaan in Kauai, dus besloten we om hier geen grote wandelingen te maken en gewoon wat rustig rond te wandelen. We zijn op waarschijnlijk 10 verschillende stranden geweest, en het ene strand had nog betere schelpen dan het andere. We hebben nu dus een grote verzameling schelpen die we dringend eens moeten bekijken.

Onderweg naar  Whitianga, aan de oostkust, zijn we gestopt aan 2 verschillende uitzichtpunten met schitterende uitzichten over Coromandel Town en verder. In de Coromandel streek werd vroeger veel gemijnd, en er zijn nog overal mijnschachten te vinden, dus werd het ons overal duidelijk gemaakt dat we zeker en vast op het pad moesten blijven. De gevaarlijke tocht naar de top hebben we zonder problemen overleefd en wat was dat de moeite waard.

Zoals ik al zei, waren de eigenaars van de hostel zeer vriendelijke mensen, die ons met veel plezier wat hebben uitgelegd over de regio en ons wat de weg hebben gewezen. In de tuin hadden ze verschillende mandarijnenbomen, en je mocht zoveel fruit plukken als je wilde. Ik had nog nooit zo een verse mandarijntjes gegeten.

Er zijn 2 manieren om naar de oostkust te rijden: je kan de autosnelweg volgen tussen en over de bergen, of je kan de 309 Road nemen, die, zoals veel wegen in Nieuw Zeeland geen asfalt heeft, maar gewoon kiezelsteentjes (als je geluk hebt). We hadden al via de snelweg gereden (en de uitzichten gezien), dus besloten we de 309 te nemen. Onderweg zijn we een tiental wilde zwijnen tegen gekomen, met een paar biggetjes, die toen we met de auto vertraagden, allemaal naar ons kwamen toegelopen. 

Langs die weg passeer je ook langs de Waiau Falls, niet bijzonder groot, maar alle watervallen zijn de moeite om te zien, naar mijn mening. We moesten een tiental minuten naar beneden wandelen vooraleer we er waren, en het was precies een kleine oase. Er was ook een Kauri grove (de grote bomen die we al eens hadden gezien in het noorden) met een paar indrukwekkende examplaren.

Hot Water Beach is zoals de naam zegt, een strand met warm water. 2 uur voor en 2 uur na laagtij kan je je eigen spa graven. Deze borden leggen mooi uit hoe het precies komt dat je hier gratis van het warme water kan genieten. Wijzelf waren er niet op voorzien, maar een heel pak andere mensen waren dat wel. Het is ook gewoon een prachtig strand om op te wandelen, en dat is dan ook wat wij hebben gedaan.

In het kleine Hahei (270 inwoners) bevindt zich Cathedral Cove. De wandeling naar de rots is bijzonder mooi en de bestemming is vrij indrukwekkend. Ik laat de beelden voor zich spreken.

Stony Bay ligt bijna helemaal in het noorden van de Coromandel en is, in tegenstelling tot Cathedral Cove, quasi volledig toeristenvrij. Het is een baai met aan de ene kant de oceaan en een tof strand met veel schelpen en vogels en aan de andere kant een supergroene vallei met enkele tientallen huizen. Verschillende mensen lieten hun boot in het water terwijl wij daar waren, en ze deden dat met een oude tractor, of een quad, interessant om te zien. 

Eén van de soort vogels die we zagen waren oyster catchers, die met hun kleine pootjes bijzonder snel over het zand lopen en een schattig geluidje maken om mekaar te laten weten dat ze eten hebben gevonden (dachten we).

Voila, dat was het voor de Coromandel streek. De volgende blogposts zullen onder andere gaan over onze rit van Napier naar Auckland, de ferrytrip van het Noord naar het Zuideiland en wat we hier al gezien hebben.

Bedankt voor het lezen en tot snel!

Tongariro Alpine Crossing en Cape Kidnappers

Beste mensen!

Het is nu wel heel lang geleden dat ik iets van mij heb laten horen, dus bij deze nog wat oud nieuws over onze tijd in Napier!

We wandelen al eens graag, en gelukkig is er in Nieuw Zeeland een ruim aanbod aan verschillende hikes en wandelingen.

The Tongariro Alpine Crossing bijvoorbeeld, wordt al eens de mooiste dag-hike van Nieuw Zeeland genoemd, en is zonder twijfel de meest populaire. De volledige afstand is 19,4 km en duurt voor de meeste mensen 7 uur. Maar je kan ook op 1 van de 2 actieve vulkanen, Mount Ngauruhoe, wandelen, wat 3 uur aan je wandeling toevoegt. Mt Ngauruhoe is beter bekend als Mount Doom, uit Lord of the Rings. Zo zot zijn we niet, en we besloten de gewone wandeling af te leggen, met wat leek als 3 miljoen andere mensen. Het zal wel iets minder geweest zijn dan dat, maar het is de drukste hike die ik ooit heb afgelegd. Dat neemt wel iets van de pret weg, maar het blijft desalniettemin een hike die de moeite waard is. Je wandelt over en tussen actieve vulkanen, je wandelt je de longen uit je life op “the Devil’s Elbow”, je moet je soms vasthouden aan rotsen om niet te veel weg te zakken in de soms zandachtige grond, en de uitzichten zijn om u tegen te zeggen. Ik probeer het zelf niet onder woorden te brengen, ik probeer het jullie gewoon zoveel mogelijk te tonen.

Dit is het zicht op het Tongariro gebied waar zich ondere andere Mount Doom bevindt, gezien vanuit Taupo.

Mount Doom.

The Devil's Staircase. Beetje vermoeiend.

Magnifiek weer, wat natuurlijk veel volk aantrekt.

De Emerald Lakes.

Een hele mooie hike dus, maar toch iets te veel volk naar mijn goesting, en 1 keer was dus genoeg.

Een andere wandeling, iets dichter in de buurt (Tongariro ligt op 5 uur rijden van Napier), is Cape Kidnappers. Een wandeling van 17,5 km, die ongeveer 5 uur duurt en die je tot het einde van de kaap brengt, waar zich de meest bereikbare kolonie van Jan Van Gents ter wereld bevindt. Het duurt 5 jaar vooraleer een Jan Van Gent de volwassenheid heeft bereikt en ze beginnen ook dan pas een vaste paarverbinding, die meestal voor het leven is. Ze duiken met een snelheid van 100km/u naar vis, maar landen is niet hun sterkste kant (zoals we zelf hebben gezien op de Cape).

Een beetje erosie.

De Jan van Gents (Gannets).

Een greep uit het aanbod mooie schelpen in Nieuw Zeeland.

De Cape kreeg trouwens zijn naam van Captain Cook, omdat Maori op die plaats probeerden zijn jonge vertaler te ontvoeren. De Maori overleefden die poging niet, en Cook kon zijn vertaler redden.

Gedurende bijna de volledige wandeling loop je op het strand en over rotsen, met aan de ene kant de oceaan en aan de andere kant 100 meter hoge kliffen. De wandeling is afhankelijk van de getijden, je kan ze enkel op bepaalde tijden afleggen. Je kan blijkbaar ook met een tractor via het strand naar de Cape geraken. We hebben zo 2 van die tractoren gezien, elk met een kar vol mensen achter zich, en ik ben toch blij dat we besloten te wandelen.

Langs het strand bevinden zich soms grote rotsblokken in het water, waarop de Gannets (Jan Van Gent) zich nesten. Op de Cape zelf zijn er natuurlijk veel meer, ook al waren de meest vogels nu al vertrokken.

Zo, dat is ongeveer wat we allemaal gedaan hebben toen we in Napier verbleven.

We zijn dus momenteel nog altijd in Blenheim, op het Zuideiland. We werken nog altijd als wijngaardslaafjes, maar we zijn er ondertussen iets beter in, waardoor we iets meer dan het minimumloon verdienen. 's Ochtends is het vrij koud, maar tegen de middag kunnen we soms in t-shirt werken, in de warme winterzon.
We hebben hier wel al een beetje in de buurt rondgereden en gewandeld, maar heel veel hebben we nog niet gezien, omdat we 6 dagen per week werken. Dus momenteel heb ik nog niet veel te vertellen over de Marlborough streek!
Volgende blogpost zal ik het over de Coromandel hebben, in het Noorden van het Noordeiland, waar we naartoe zijn gegaan nadat we terug waren van Kauai.

Bedankt voor jullie geduld en tot de volgende!

Excuses.

Hallo iedereen,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets heb laten weten. Dat ligt voornamelijk aan het Nieuw Zeelandse internet, of beter, het gebrek daaraan. Ik heb de 3 volgende blogposts al klaar staan, met foto's en al, maar ik heb niet genoeg internet om de teksten en de foto's up te loaden. Nog eventjes geduld dus!

Ondertussen kan ik jullie laten weten dat we nu op het Zuideiland zitten, om te overwinteren. Vandaag een 16-tal graden, dus een strenge winter kan je het niet noemen. We wonen in Blenheim, in de Marlborough streek, die bekend staat om al zijn wijnen, en we werken momenteel dan ook op een wijngaard. Een team knipt oude takken van de wijnstokken en wij moeten dan, naar gelang het soort wijn 2, 3 of 4 nieuwe takken selecteren en vastmaken aan de draad, voor de wijn van volgend jaar. Het is nog saaier dan het klinkt, maar de uitzichten zijn hier weer schitterend! Ik probeer jullie zo snel mogelijk meer te vertellen en te tonen!

Tot de volgende!